اربعین حسینی

چهلمین روز است؛ روزی که کاروان اسیران به کربلا رسید تا با خاکِ خونین، راز ماندگاری را نجوا کنند. اربعین فقط یک تاریخ نیست؛ اربعین اعلامیه‌ی جاودانگی یک پیام است. اگر در کربلا، تشنگی بر تن حضرت سیدالشهدا (ع) غالب شد، اما تشنگی‌امروز ما، تشنگیِ رسیدن به حقیقتِ «لولا الحسین» است.
قدم‌زدن در مسیر نجف تا کربلا، یعنی تمرینِ رهایی از خویشتنِ کوچک؛ یعنی هم‌پایی با آن زائرانی که با پای پیاده، می‌آیند تا بگویند: «ای حسین! ما اگر نبودیم تا یاری‌ات کنیم، امروز آمده‌ایم تا با دل‌های سوخته، با تو بیعت کنیم.» این پیاده‌روی بزرگ، نشانه‌ی آن است که هنوز هم می‌توان برای عدالت، برای انسانیت، و برای عشق، هزینه کرد. خوشا به حال آنان که در این هوای غبارآلودِ عشق، نفسی می‌کشند و قدمی برمی‌دارند. اربعین، نویدِ طلوعِ دوباره‌ی خورشیدِ عدالت در پسِ ابرهای ظلمت است.

خلاصه ای از روایت روز اربعین به زبان اشاره ناشنوایان.